Een plek voor non-dualiteit, menselijkheid
en belichaamd leven

Soms is er iets voelbaar in je leven dat je liever niet wilt aanraken. Alsof er een roze olifant in de kamer staat waar je netjes omheen loopt. Het kan spanning zijn, een grens die je niet durft uit te spreken, een verlangen dat je wegstopt of een probleem dat zo groot voelt dat je niet eens weet waar je zou moeten beginnen. Hoe langer je het negeert, hoe groter het lijkt te worden. Als je dit vaker hebt meegemaakt kan er verwarring ontstaan. Misschien een gevoel van hopeloos

Vrijheid is niet iets dat je bereikt. Ze wordt zichtbaar wanneer je stopt met vechten tegen wat er is. Niet als een staat die je moet bereiken, maar als een ruimte die er altijd al is. Vrede ligt niet in de wereld zoals we die proberen te vormen. Niet in het gelijk, het verbeteren, het oplossen. Maar in het herkennen van wat eraan voorafgaat. Wat stil blijft, ook als alles in beweging is. Hoeveel zou er veranderen als we dit werkelijk herkenden? Als we collectief durfden te z

Er waren tijden dat ik dacht: als ik maar diep genoeg kijk, vind ik het wel. Het centrum. Het ware zelf. De kern van wie ik ben. Ik zocht in herinneringen, in emoties, in overtuigingen. In alles wat zich aandiende, soms subtiel, soms rauw. En soms leek het alsof ik iets vond. Een gevoel van richting. Van aanwezigheid. Van waarheid. Alsof ik dichterbij kwam. Maar telkens als ik echt stil werd, echt zakte, viel wat ik dacht te zijn weg. Toch voelde die leegte eerst niet stil of

Over angst, ego en herkenning van je ware natuur Soms denken we dat we moeten kiezen. Tussen angst en liefde. Tussen goed en fout. Tussen wie we wel of niet zouden moeten zijn. Bewust worden van die beweging kan waardevol zijn op het pad van groei en innerlijke helderheid. Het helpt ons zien wanneer we luisteren naar stemmen van tekort, oordeel of afgescheidenheid. Maar wat als zelfs de vergissing welkom is? Wat als niets uitgesloten hoeft te worden om te herinneren wie we we

Een stille uitnodiging om te herkennen wat nooit verdwenen is In lijden lijkt het alsof we de verbinding met onze ware aard verliezen. We ervaren pijn, schuld, schaamte en onvrijheid in onszelf. Tegelijk zien we lijden in de wereld om ons heen: tekorten, onrecht, afgescheidenheid. Vaak ontstaat er verzet. Tegen wat we voelen in onszelf en tegen wat we zien in de wereld. Alsof het er niet zou mogen zijn. Maar wanneer we stil blijven en dieper kijken, zonder oordeel en zonder

Er zijn momenten waarop alles stil is. Waarop er geen grens lijkt tussen binnen en buiten, tussen zijn en doen. Waarop het leven moeiteloos ademt door dit lichaam, dit bestaan. Dan is er geen zoeken, geen twijfel, geen richting nodig. Alleen een openheid waarin alles verschijnt zoals het verschijnt. Niet als iemand die rust, maar als de openheid die rust in zichzelf. Zonder verzet. Geen binnen, geen buiten. Alleen de vanzelfsprekende helderheid van Zijn. En dan zijn er ook di

Achter elke gedachte. Onder elk gevoel. Voorbij elk verhaal over wie je bent of waar je naartoe zou moeten. Daar is het al. Stil. Onuitgesproken. Altijd hier. Niet iets wat je kunt vinden, omdat jij het bent waaruit elk zoeken ontstaat. Niet binnenin, niet erbuiten, maar precies hier waar geen grens loopt tussen kijken en zijn. Die openheid die je soms voelt tussen twee gedachten in, die zachte helderheid wanneer je niets hoeft: dát ben jij. Niet als idee. Niet als ervaring.

Soms is er inzicht. Soms verwarring. Soms stilte, soms beweging. Soms het gevoel dat je er helemaal bent, en soms ook weer verdwaald. Maar al die ervaringen komen en gaan. Ze verschijnen in jou, maar ze zijn niet wat jij bent. Je hoeft ze niet vast te houden. Je hoeft ze niet te verbeteren. Zelfs het meest heldere moment gaat weer voorbij. En toch is er iets wat blijft. Niet als idee. Niet als staat. Maar als die stille, open aanwezigheid waarin alles verschijnt. Wat jij be

Er is geen moment. Geen begin en geen eind. En toch kan er soms iets verschuiven. Alsof liefde niet langer wordt tegengehouden maar vrijuit begint te stromen, precies zoals ze altijd al wilde. Er is geen strijd meer en niets hoeft bewezen te worden. Alleen stilte. En vanuit die stilte ontstaat beweging. Niet van jou. Maar van liefde zelf, die zich niet langer laat tegenhouden. Je hoeft niets te doen. Alleen beschikbaar te zijn. Zodra er niets meer wordt tegengehouden begint h

Elk moment verschijnt in de ruimte van wat ik werkelijk ben. Niet als iets wat aankomt. Niet als iets wat vertrekt. Alleen dit. Voortdurend dit. En in dit verschijnen is niets te bereiken. Niets wat ontbreekt. Het leven kent zichzelf in elk moment dat zich ontvouwt. Juist vanuit die volledigheid wil liefde zich tonen. Zich verankeren in het lichaam. Zich uitdrukken in het leven. Zoals een bloem niet anders kan dan open gaan in het licht. Alles voltrekt zich vanzelf. De expans

En daarin ligt je vrijheid. Er is een moment waarop je beseft dat het niet werkt. Al het onderzoeken, al het loslaten, al het werken aan jezelf. Er blijft altijd iets. Een nieuwe laag, een nieuwe overtuiging, een nieuwe pijn die aandacht vraagt. En ergens groeit het vermoeden: misschien kom ik hier nooit van af. Dat vermoeden klopt. Niet omdat je tekortschiet. Maar omdat er niets is om van af te komen. Wat als al die ervaringen die je wilt loslaten, al die pijn die je wilt ov

Soms zit de diepste pijn niet in wat er nu gebeurt, maar in wat we onbewust over onszelf zijn gaan geloven. Er waren periodes in mijn leven waarin ik telkens opnieuw in situaties terechtkwam waarin ik me niet welkom voelde. Waarin ik dacht: “Ze willen me er niet bij.” “Ze vinden me raar.” Of simpelweg: “Er is iets mis met mij.” Het waren zelden grote gebeurtenissen. Vaak kleine momenten. Een gesprek waarin ik niet echt werd betrokken. Een blik. Iets dat niet werd teruggezegd.

Soms lijkt het alsof je gevangen zit in een situatie, een patroon of een keuze uit het verleden. Alsof het leven ergens stokt en jij degene bent die het moet oplossen. Maar wat als je in werkelijkheid nooit vastzat? Wat als het leven zich precies zo ontvouwt als het zich wil ontvouwen, en de spanning alleen ontstaat wanneer we denken dat wij iets moeten vasthouden of controleren? Denk aan een hand die gebald is. Ze houdt iets vast, krampachtig, alsof loslaten gevaarlijk is. H

Ik loop door de oceaan. Met elke stap zakt iets dieper in stilte. De leegte opent zich als een allesomvattende liefde. Zacht. Grenzeloos. Maar in diezelfde openheid voel ik ook de pijn van de wereld. Rauw en dichtbij. Als golven die door mij heen spoelen. De pijn van liefde die ingeperkt wordt. Van harten die gesloten blijven. De oceaan draagt alles. Zonder voorkeur. Ook mij. Zelfs wanneer ik val. Zelfs wanneer de stroming me meeneemt. In die beweging ontmoet ik de pijn. Niet

Een non-duaal sprookje Er was eens een jongen die op een dag de stem van de wind hoorde. Ze riep hem, zacht maar helder: "Ga naar de stad aan de andere kant van de woestijn. De mensen daar zijn verdwaald in hun eigen donkerte. Ze wachten op iemand die hen herinnert aan het licht dat ze zelf niet meer kunnen zien." Onmiddellijk kreeg hij een knoop in zijn buik. "Ik?" fluisterde hij. "Waarom zou ik? Wie ben ik om iets te brengen? En wat als ze niet willen luisteren? Wat als ik

Er was een tijd waarin ik diep verlangde naar erkenning. Naar gezien worden. Begrepen worden. Ik zocht het in de ander, in hoe mensen naar me keken, hoe ze op me reageerden. Alsof mijn waarde pas werkelijk bestond wanneer iemand anders mij echt zag. Op subtiele manieren bepaalde die hunkering mijn keuzes. In gesprekken voelde ik de behoefte om begrepen te worden. In ontmoetingen hoopte ik dat de ander mij kon zien zoals ik mezelf van binnen ervaarde. En wanneer dat niet gebeu

Er zijn momenten waarop het leven aanvoelt als een open zee. Grenzeloos, stromend, moeiteloos. Een gevoel van ruimte waarin alles mag zijn zoals het is. Geen twee, geen scheiding. Alleen openheid. En dan lijkt alles zich weer samen te trekken. Gedachten worden luider. Het lichaam verkrampt rond een gevoel. Er ontstaat een beweging die probeert te begrijpen, te controleren of ergens aan te ontsnappen. Alsof er ineens weer een ik is dat iets moet oplossen. Veel mensen ervaren d

Ontwaken wordt vaak voorgesteld als een staat van rust, licht en moeiteloosheid. Alsof er na een inzicht een blijvende vrede ontstaat waarin het leven eenvoudig en helder wordt. Maar voor veel mensen blijkt er ook iets anders te gebeuren. En dat wordt zelden benoemd. Wanneer de openheid waarover gesproken wordt werkelijk begint door te dringen, komt niet alleen stilte aan het licht. Vaak wordt ook zichtbaar wat lange tijd onder de oppervlakte bleef. Oude pijn, kwetsbaarheid,

Ik was al jaren op zoek naar wat er onder mijn patronen lag toen ik de methode Choose Again tegenkwam. En ik was meteen geraakt. Hier was een methode die niet probeerde je te fixen. Ze zei niet: doe dit en je voelt je beter. Ze nodigde uit om te kijken. Naar wat er werkelijk speelde. Naar de overtuiging onder de emotie. Naar het verhaal dat je zo lang met je meedraagt dat je het bent gaan verwarren met de werkelijkheid. Choose Again werkt met zes stappen. Je begint bij een tr

Veel mensen beginnen hun spirituele zoektocht met het verlangen om vrij te worden van iets. Vrij van angst, zelfkritiek, onzekerheid of het gevoel tekort te schieten. In het begin lijkt dat vanzelfsprekend. Wie wil er nu niet minder lijden? Maar ergens onderweg kan er een andere vraag ontstaan. Zoeken we werkelijk vrijheid, of proberen we vooral een betere versie van onszelf te worden? Het verlangen om verlost te worden zit diep in ons. We willen minder pijn voelen, minder tw