Je komt er niet vanaf

En daarin ligt je vrijheid.

Er is een moment waarop je beseft dat het niet werkt.

Al het onderzoeken, al het loslaten, al het werken aan jezelf. Er blijft altijd iets. Een nieuwe laag, een nieuwe overtuiging, een nieuwe pijn die aandacht vraagt.

En ergens groeit het vermoeden: misschien kom ik hier nooit van af.

Dat vermoeden klopt.

Niet omdat je tekortschiet.

Maar omdat er niets is om van af te komen.

Wat als al die ervaringen die je wilt loslaten, al die pijn die je wilt overstijgen en al dat zoeken dat je wilt staken, geen obstakels zijn?

Wat als het allemaal al een uitdrukking is van wat je werkelijk bent?

Zelfs het verlangen om verlost te worden is geen vergissing. Het is bewustzijn dat zichzelf wil herkennen via het zoeken. Liefde die via verwarring, verlangen en pijn haar weg terug vindt.

Het ego is geen vijand. Het is een vorm waarin liefde tijdelijk zichzelf vergeten is. En de zoektocht naar verlichting is geen fout. Het is die vergeten liefde die zichzelf weer wil kennen.

Lijden nodigt daarin uit om niet weg te kijken. Niet om het te analyseren of op te lossen, maar om het werkelijk te voelen.

Want pijn die volledig wordt ontvangen onthult iets: ze is nooit leeg. Ze draagt altijd iets in zich. Een herinnering aan wat je bent, verhuld in een gedaante die je eerst niet herkende.

Wat we het liefst vermijden blijkt soms precies datgene te zijn wat ons terugbrengt.

Niet omdat pijn goed voor je is. Maar omdat in het volledig ontvangen ervan de grens oplost tussen degene die lijdt en de ruimte waarin het lijden verschijnt.

En in die grenzeloosheid is niets meer uitgesloten.

Je hoeft het niet op te lossen.

Je hoeft er niet van af te komen.

Je mag het ontvangen.

Zoals het is.

Als wat het altijd al was.

Een uitdrukking van liefde die niets buitensluit.

Zelfs dit niet.