Choose Again: een methode op een pad waar niets hoeft te gebeuren

Ik was al jaren op zoek naar wat er onder mijn patronen lag toen ik de methode Choose Again tegenkwam. En ik was meteen geraakt.

Hier was een methode die niet probeerde je te fixen. Ze zei niet: doe dit en je voelt je beter. Ze nodigde uit om te kijken. Naar wat er werkelijk speelde. Naar de overtuiging onder de emotie. Naar het verhaal dat je zo lang met je meedraagt dat je het bent gaan verwarren met de werkelijkheid.

Choose Again werkt met zes stappen. Je begint bij een trigger, een moment waarop je geraakt wordt door iets of iemand. In plaats van vast te blijven zitten in de emotie of de buitenwereld de schuld te geven, onderzoek je welke overtuiging eraan ten grondslag ligt. Vaak zijn die overtuigingen gevormd in de vroege kindertijd. Ze sturen ons leven ongemerkt.

Door ze te zien ontstaat er ruimte.

En dat werkte. Echt waar.

Overtuigingen die ik zo lang met me meedroeg dat ik ze was gaan verwarren met mezelf werden zichtbaar. Patronen werden zachter zodra ze werkelijk gezien mochten worden. Het bracht eerlijkheid. Zachtheid. Een bereidheid om werkelijk te kijken.

Maar ergens begon er ook iets te schuren.

Want hoe meer ik me verdiepte in non-dualiteit, hoe duidelijker iets anders werd. Steeds vaker werd voelbaar dat vrijheid niet het resultaat is van het oplossen van overtuigingen. Dat er geen afgescheiden ik is dat eerst geheeld moet worden voordat er rust kan zijn.

En toch was ik bezig datzelfde ik stap voor stap te bevrijden.

Dat was een paradox die ik niet kon omzeilen.

Hoe past een methode met zes stappen op een pad waarop steeds duidelijker wordt dat er eigenlijk niets hoeft te gebeuren? Hoe kan ik tegelijk zien dat het ik een constructie is en toch een proces doorlopen om datzelfde ik te verbeteren?

Er kwam een moment waarop ik merkte dat het doorlopen van stappen me soms verder weg bracht van waar ik werkelijk wilde zijn. Dat het me in mijn hoofd hield terwijl iets anders om aandacht vroeg.

Gewoon blijven.

Voelen.

Niet analyseren.

Niet oplossen.

Dat was niet makkelijk om toe te geven. Choose Again had me zoveel gebracht. Het loslaten voelde bijna als verraad aan iets wat had gewerkt.

Maar het pad vroeg het.

En zo liet ik de methode voor mezelf los.

Wat ik later begon te zien is dat Choose Again me precies had gebracht waar ik was. Ze had iets in mij losser gemaakt. Zachter. Eerlijker. Ze had me geholpen om patronen te herkennen die ik eerder niet kon zien.

Ze had haar werk gedaan.

En nu wees ze voorbij zichzelf.

Ik gebruik Choose Again nog steeds af en toe in mijn begeleiding. Niet als oplossing, maar als ingang. Voor mensen die nog midden in hun identificaties zitten. Die vastlopen in overtuigingen die zo vanzelfsprekend voelen dat ze nauwelijks zichtbaar zijn. Voor hen kan een concrete methode helpen om te beginnen met kijken.

Niet om overtuigingen te vervangen door betere overtuigingen. Maar om de identificatie ermee losser te maken. En wanneer die identificatie losser wordt, ontstaat er soms ruimte voor iets wat niet bereikt kan worden maar wel herkend.

Een openheid die er altijd al was.

In die zin is Choose Again als een vinger die naar de maan wijst.

En zoals met elke vinger geldt: zie de vinger niet aan voor de maan.

Niet de methode bevrijdt.

Maar soms helpt ze je te herkennen dat je nooit werkelijk vastzat.