Een plek voor non-dualiteit, menselijkheid
en belichaamd leven

Ik loop over een bospad. Kinderen lachen ergens verderop. Vogels bewegen door de takken. In de verte blaft een hond. Mijn schoen zakt even weg in de modder wanneer ik over een boomstam stap. Dan verschijnt er een gedachte aan hem. Een zachte beweging van gemis. Het bospad blijft hetzelfde. De vogels zingen gewoon door. Een adem komt. Een adem gaat. Het ene moment kindergelach. Het volgende moment een herinnering. En het pad loopt verder.

Toen ik me voor het eerst begon te verdiepen in spiritualiteit voelde dat als een enorme opening. Het gaf woorden aan iets wat ik ergens al wist: dat er meer is dan het verhaal dat we over onszelf vertellen. Dat gedachten niet zijn wie we zijn. Dat bewustzijn ruimer is dan de patronen waarin we soms vastlopen. Zelfonderzoek voelde als een bevrijding. Het hielp me om te zien waar ik nog vasthield aan overtuigingen over mezelf die allang niet meer klopten. Het bracht ruimte op

Soms verschijnen er gedachten die iets van je vinden. Dat je beter je best had moeten doen. Dat je het niet goed hebt aangepakt. Dat je nog niet bent waar je zou moeten zijn. Misschien klinkt het vertrouwd. Bijna vanzelfsprekend dat zulke stemmen door je heen gaan. Maar wanneer je eerlijk kijkt, zie je dat deze gedachten niet zomaar uit het niets verschijnen. Ze zijn oud. Ze dragen iets van bescherming in zich. Ooit bedoeld om pijn te voorkomen, om je te helpen overleven, om

Er was een tijd dat ik werkelijk geloofde dat ik dit ik was. Dat mijn gedachten de waarheid spraken, dat mijn gevoelens mij definieerden en dat mijn lichaam en mijn geschiedenis bepaalden wie ik was. Er was geen ruimte, geen openheid. Alleen maar het gevoel: ik schiet tekort. Ik ben niet goed genoeg. Er is iets mis met mij. Ik ben een last. Ik moet iets worden, iets oplossen, iets goedmaken. Het voelde niet als een overtuiging maar als realiteit. Als iets waar niet aan te ont

Er is geen recept voor moeder zijn. Geen lijstje dat klopt, geen vaste vorm waarin liefde altijd goed wordt uitgedrukt. Dat wist ik misschien altijd al. Maar pas toen ik dieper begon te rusten in wat ik werkelijk ben, in die stille ruimte zonder verhaal, begon ik te voelen hoe diep die openheid ook het moederschap doordrenkt. Niet als methode, niet als zachte stijl, maar als het ontbreken van een vaste ik die weet wat goed is. Soms is er een duidelijke impuls om nabij te zijn

Je kinderen zijn nooit van jou geweest. En toch zijn ze bij je, dichtbij, in jouw veld van aandacht, in jouw armen, in jouw hart. Je hoeft hen niet te vormen. Je hoeft hen niet te begrijpen. Je hoeft hen niet te beschermen tegen alles wat het leven brengt. Want ook in jouw kinderen leeft het leven, even levend als in jou. Soms lijkt het alsof jij moet weten, alsof jij iets moet overbrengen, alsof jij moet zorgen dat het goedkomt. Maar wie ben jij, anders dan datzelfde bewustz

Soms zit je in een situatie die alles in je op scherp zet. Je lijf verkrampt, je adem zit hoog en je hoofd staat aan. Je weet misschien niet precies waarom het zo raakt, maar alles in je voelt: dit klopt niet. Er kan een gevoel van onrecht opkomen, van verzet, van willen weggaan of iets oplossen. Je zoekt naar duidelijkheid, erkenning of beweging. En wanneer die uitblijven ontstaat er een geladen stilte vanbinnen. Niet de stilte van rust, maar die van een brok in je keel, een

Daar sta je. Aan de rand van de oceaan. Je voelt de roep van vrijheid, van rust, van iets groters dan jezelf. Je wilt erin, je wilt je laten dragen, eindelijk ophouden met vechten. Maar iets houdt je tegen. Je kijkt naar de oceaan en ziet niet alleen water. Je ziet de angsten die je erop hebt geprojecteerd. De verhalen over controle verliezen, over verdrinken, over verdwijnen. De overtuiging dat je eerst iets moet begrijpen, eerst iets moet overwinnen voordat je écht vrij kun

Misschien herken je het. Er zijn momenten waarop je diep voelt dat je thuiskomt bij jezelf. Een rust die niets nodig heeft, een openheid waarin alles vanzelf gedragen wordt. Maar er zijn ook die andere momenten. Je hoofd raast, je hart bonst, gevoelens overspoelen je of je belandt in een situatie die schuurt en pijn doet. Het kan dan lijken alsof je verwijderd raakt van jezelf, alsof je eerst voorbij de ruis moet om weer terug te keren naar stilte. Maar wat als die ruis zelf

Misschien herken je het. Momenten waarop je je warm en open voelt, alsof liefde vanzelf stroomt. En ook de momenten waarop er angst is, boosheid of een gevoel van afsluiten. Het kan dan lijken alsof er twee verschillende krachten in je leven werkzaam zijn: een deel dat open is en een deel dat zich terugtrekt. In spirituele taal wordt dat vaak zo beschreven. Liefde tegenover angst. Ego tegenover je ware Zelf. De mind tegenover bewustzijn. Maar wat als die scheiding eigenlijk h

Wanneer mijn moeder zegt dat ze zich zorgen maakt over mijn kinderen, lijkt het op het eerste gezicht iets liefs. Zorgzaamheid. Liefde. Maar ergens wringt het. Iets schuurt diep vanbinnen. Want wat ik werkelijk hoor is niet: ik hou van ze. Wat ik hoor is: je doet het niet goed. Wat daaronder ligt is niet alleen irritatie of verzet, maar iets veel diepers. Een oud en doordringend gevoel van schuld. Alsof alle problemen die mijn kinderen ervaren uiteindelijk mijn verantwoordeli

We zien emoties vaak als obstakels. Angst moet worden overwonnen, verdriet verwerkt, schaamte verborgen, boosheid ingehouden. Zelfs binnen spiritualiteit sluipt dat idee soms mee: emoties worden gerelativeerd als "maar gevoelens of gedachten", of er wordt gezegd dat je er niet in mee hoeft te gaan. Het kan even lucht geven, maar vaak blijft er iets onrustig. Alsof er toch iets is wat nog niet werkelijk gevoeld mocht worden. Wat me steeds duidelijker wordt, is dat emoties ons

Soms is er iets voelbaar in je leven dat je liever niet wilt aanraken. Alsof er een roze olifant in de kamer staat waar je netjes omheen loopt. Het kan spanning zijn, een grens die je niet durft uit te spreken, een verlangen dat je wegstopt of een probleem dat zo groot voelt dat je niet eens weet waar je zou moeten beginnen. Hoe langer je het negeert, hoe groter het lijkt te worden. Als je dit vaker hebt meegemaakt kan er verwarring ontstaan. Misschien een gevoel van hopeloos

Vrijheid is niet iets dat je bereikt. Ze wordt zichtbaar wanneer je stopt met vechten tegen wat er is. Niet als een staat die je moet bereiken, maar als een ruimte die er altijd al is. Vrede ligt niet in de wereld zoals we die proberen te vormen. Niet in het gelijk, het verbeteren, het oplossen. Maar in het herkennen van wat eraan voorafgaat. Wat stil blijft, ook als alles in beweging is. Hoeveel zou er veranderen als we dit werkelijk herkenden? Als we collectief durfden te z

Er waren tijden dat ik dacht: als ik maar diep genoeg kijk, vind ik het wel. Het centrum. Het ware zelf. De kern van wie ik ben. Ik zocht in herinneringen, in emoties, in overtuigingen. In alles wat zich aandiende, soms subtiel, soms rauw. En soms leek het alsof ik iets vond. Een gevoel van richting. Van aanwezigheid. Van waarheid. Alsof ik dichterbij kwam. Maar telkens als ik echt stil werd, echt zakte, viel wat ik dacht te zijn weg. Toch voelde die leegte eerst niet stil of

Over angst, ego en herkenning van je ware natuur Soms denken we dat we moeten kiezen. Tussen angst en liefde. Tussen goed en fout. Tussen wie we wel of niet zouden moeten zijn. Bewust worden van die beweging kan waardevol zijn op het pad van groei en innerlijke helderheid. Het helpt ons zien wanneer we luisteren naar stemmen van tekort, oordeel of afgescheidenheid. Maar wat als zelfs de vergissing welkom is? Wat als niets uitgesloten hoeft te worden om te herinneren wie we we

Een stille uitnodiging om te herkennen wat nooit verdwenen is In lijden lijkt het alsof we de verbinding met onze ware aard verliezen. We ervaren pijn, schuld, schaamte en onvrijheid in onszelf. Tegelijk zien we lijden in de wereld om ons heen: tekorten, onrecht, afgescheidenheid. Vaak ontstaat er verzet. Tegen wat we voelen in onszelf en tegen wat we zien in de wereld. Alsof het er niet zou mogen zijn. Maar wanneer we stil blijven en dieper kijken, zonder oordeel en zonder

Er zijn momenten waarop alles stil is. Waarop er geen grens lijkt tussen binnen en buiten, tussen zijn en doen. Waarop het leven moeiteloos ademt door dit lichaam, dit bestaan. Dan is er geen zoeken, geen twijfel, geen richting nodig. Alleen een openheid waarin alles verschijnt zoals het verschijnt. Niet als iemand die rust, maar als de openheid die rust in zichzelf. Zonder verzet. Geen binnen, geen buiten. Alleen de vanzelfsprekende helderheid van Zijn. En dan zijn er ook di

Achter elke gedachte. Onder elk gevoel. Voorbij elk verhaal over wie je bent of waar je naartoe zou moeten. Daar is het al. Stil. Onuitgesproken. Altijd hier. Niet iets wat je kunt vinden, omdat jij het bent waaruit elk zoeken ontstaat. Niet binnenin, niet erbuiten, maar precies hier waar geen grens loopt tussen kijken en zijn. Die openheid die je soms voelt tussen twee gedachten in, die zachte helderheid wanneer je niets hoeft: dát ben jij. Niet als idee. Niet als ervaring.

Soms is er inzicht. Soms verwarring. Soms stilte, soms beweging. Soms het gevoel dat je er helemaal bent, en soms ook weer verdwaald. Maar al die ervaringen komen en gaan. Ze verschijnen in jou, maar ze zijn niet wat jij bent. Je hoeft ze niet vast te houden. Je hoeft ze niet te verbeteren. Zelfs het meest heldere moment gaat weer voorbij. En toch is er iets wat blijft. Niet als idee. Niet als staat. Maar als die stille, open aanwezigheid waarin alles verschijnt. Wat jij be