Een plek voor non-dualiteit, menselijkheid
en belichaamd leven

Soms deel ik iets dat vanzelf opkomt. Een gevoel, een inzicht, een beweging van binnenuit. Niet om iets te bewijzen, maar omdat het waar voelt om het uit te spreken. En dan gebeurt er iets subtiels. De ander reageert met woorden als: misschien is dit van de mind. Of: dit is van het ego. Of: het komt uit oude pijn. Soms wordt er gesproken over een bepaalde trilling die meekomt. Of er verschijnt een vraag: is het wel echt oprecht, is het wel zuiver. En het hoeft niet eens spiri

Soms ontstaat er een moment waarop iets in mij uitgesproken wil worden. Geen plan, geen strategie. Gewoon een gevoel dat al een tijd in mij leeft en zich op een gegeven moment in woorden laat zien. Misschien zeg ik dat ik me soms alleen voel in het contact, of dat iets me heeft geraakt in hoe we net met elkaar spraken. Het is geen verwijt. Meer een poging om iets echts te delen. Maar in plaats van dat de ander even stil wordt bij wat ik zeg, komt er een reactie. Er volgt een

Er zijn van die momenten waarop het hart wijd openstaat. Zonder moeite. Er is verbinding, vertrouwen, een diepe ontspanning in het moment. Ik zie de liefde in de ander en voel hoe moeiteloos samenzijn kan zijn. Alsof ik even kan rusten in wat er is, zonder iets vast te hoeven houden. En dan, soms onverwacht, wordt er iets getriggerd. Een lichte alertheid. Een spanning in de borst. Een fluistering: weet je zeker dat dit klopt? Wat als het toch anders blijkt te zijn? Ik wil zo

Ik ken het maar al te goed. Ik deel iets oprechts, iets wat vanuit liefde beweegt, en ineens verandert de sfeer. De ander schiet in de verdediging, probeert zich te bewijzen, trekt zich terug achter woorden. En in mijzelf voel ik de neiging om stil te vallen. Om terug te trekken. Om te denken: laat maar. Wat aan de oppervlakte lijkt op een botsing tussen twee mensen, blijkt van binnen vaak een veel dieper patroon te zijn. Twee bewegingen die elkaar spiegelen. Allebei geboren

Soms is er iets voelbaar in je leven dat je liever niet wilt aanraken. Alsof er een roze olifant in de kamer staat waar je netjes omheen loopt. Het kan spanning zijn, een grens die je niet durft uit te spreken, een verlangen dat je wegstopt of een probleem dat zo groot voelt dat je niet eens weet waar je zou moeten beginnen. Hoe langer je het negeert, hoe groter het lijkt te worden. Als je dit vaker hebt meegemaakt kan er verwarring ontstaan. Misschien een gevoel van hopeloos