Wanneer verkramping ontspant

Soms lijkt het alsof je gevangen zit in een situatie, een patroon of een keuze uit het verleden. Alsof het leven ergens stokt en jij degene bent die het moet oplossen.

Maar wat als je in werkelijkheid nooit vastzat?

Wat als het leven zich precies zo ontvouwt als het zich wil ontvouwen, en de spanning alleen ontstaat wanneer we denken dat wij iets moeten vasthouden of controleren?

Denk aan een hand die gebald is. Ze houdt iets vast, krampachtig, alsof loslaten gevaarlijk is. Het lijkt alsof ontspannen moeite kost. Maar in werkelijkheid vraagt juist de verkramping voortdurend energie. We zijn zo gewend geraakt aan die spanning dat we haar vaak niet eens meer opmerken.

Liefde beweegt zich altijd in wat geleefd wil worden. Zelfs momenten van lijden en verkramping komen uiteindelijk voort uit liefde. Liefde die zich, door identificatie met gedachten en overtuigingen, tijdelijk vernauwt tot een gevoel van afgescheidenheid.

Die verkramping hangt vaak samen met oude overtuigingen over tekort, onveiligheid of controleverlies. Vanuit die overtuigingen ontstaat het idee dat je iets moet vasthouden, dat jij degene bent die het leven moet sturen.

Maar dat hele idee rust op een vergissing: het geloof dat er een losstaand ik is dat het leven moet beheersen, in plaats van het leven te laten ontvouwen zoals het zich van nature beweegt.

In elk moment kan zichtbaar worden dat er niets werkelijk vastzit. Niet omdat je iets moet veranderen, maar omdat er eenvoudigweg niets is dat je hoeft vast te houden en ook niets dat je werkelijk kunt vasthouden.

Wat zich wil bewegen, beweegt al. Wat geleefd wil worden, leeft al.

Wanneer dat wordt gezien kan de hand zich weer openen.

Niet door inspanning

maar door ontspanning.

Wanneer de kramp verzacht begint het leven vanzelf weer te stromen. Niet omdat jij het onder controle hebt, maar omdat je niet langer tegen die beweging in hoeft te werken.

Zelfs wanneer het lijkt alsof er nog iets in de weg zit, kan dat een uitnodiging zijn om te zien wat er nog wordt vastgehouden. Niet om het te forceren of op te lossen, maar om te herkennen dat ook weerstand slechts een beweging is in de ruimte van wat je bent.

Iets dat ooit werd vastgepakt en nu weer mag verzachten.

De stroom van het leven hoeft niet gemaakt te worden.

Ze is er al.

Zoals een hand die vanzelf opent wanneer ze niet langer gebald hoeft te blijven.