Een plek voor non-dualiteit, menselijkheid
en belichaamd leven

Ik loop over een bospad. Kinderen lachen ergens verderop. Vogels bewegen door de takken. In de verte blaft een hond. Mijn schoen zakt even weg in de modder wanneer ik over een boomstam stap. Dan verschijnt er een gedachte aan hem. Een zachte beweging van gemis. Het bospad blijft hetzelfde. De vogels zingen gewoon door. Een adem komt. Een adem gaat. Het ene moment kindergelach. Het volgende moment een herinnering. En het pad loopt verder.

Misschien herken je het. Momenten waarop je je warm en open voelt, alsof liefde vanzelf stroomt. En ook de momenten waarop er angst is, boosheid of een gevoel van afsluiten. Het kan dan lijken alsof er twee verschillende krachten in je leven werkzaam zijn: een deel dat open is en een deel dat zich terugtrekt. In spirituele taal wordt dat vaak zo beschreven. Liefde tegenover angst. Ego tegenover je ware Zelf. De mind tegenover bewustzijn. Maar wat als die scheiding eigenlijk h

Vrijheid is niet iets dat je bereikt. Ze wordt zichtbaar wanneer je stopt met vechten tegen wat er is. Niet als een staat die je moet bereiken, maar als een ruimte die er altijd al is. Vrede ligt niet in de wereld zoals we die proberen te vormen. Niet in het gelijk, het verbeteren, het oplossen. Maar in het herkennen van wat eraan voorafgaat. Wat stil blijft, ook als alles in beweging is. Hoeveel zou er veranderen als we dit werkelijk herkenden? Als we collectief durfden te z

Over angst, ego en herkenning van je ware natuur Soms denken we dat we moeten kiezen. Tussen angst en liefde. Tussen goed en fout. Tussen wie we wel of niet zouden moeten zijn. Bewust worden van die beweging kan waardevol zijn op het pad van groei en innerlijke helderheid. Het helpt ons zien wanneer we luisteren naar stemmen van tekort, oordeel of afgescheidenheid. Maar wat als zelfs de vergissing welkom is? Wat als niets uitgesloten hoeft te worden om te herinneren wie we we

Een stille uitnodiging om te herkennen wat nooit verdwenen is In lijden lijkt het alsof we de verbinding met onze ware aard verliezen. We ervaren pijn, schuld, schaamte en onvrijheid in onszelf. Tegelijk zien we lijden in de wereld om ons heen: tekorten, onrecht, afgescheidenheid. Vaak ontstaat er verzet. Tegen wat we voelen in onszelf en tegen wat we zien in de wereld. Alsof het er niet zou mogen zijn. Maar wanneer we stil blijven en dieper kijken, zonder oordeel en zonder

Er zijn momenten waarop alles stil is. Waarop er geen grens lijkt tussen binnen en buiten, tussen zijn en doen. Waarop het leven moeiteloos ademt door dit lichaam, dit bestaan. Dan is er geen zoeken, geen twijfel, geen richting nodig. Alleen een openheid waarin alles verschijnt zoals het verschijnt. Niet als iemand die rust, maar als de openheid die rust in zichzelf. Zonder verzet. Geen binnen, geen buiten. Alleen de vanzelfsprekende helderheid van Zijn. En dan zijn er ook di

Achter elke gedachte. Onder elk gevoel. Voorbij elk verhaal over wie je bent of waar je naartoe zou moeten. Daar is het al. Stil. Onuitgesproken. Altijd hier. Niet iets wat je kunt vinden, omdat jij het bent waaruit elk zoeken ontstaat. Niet binnenin, niet erbuiten, maar precies hier waar geen grens loopt tussen kijken en zijn. Die openheid die je soms voelt tussen twee gedachten in, die zachte helderheid wanneer je niets hoeft: dát ben jij. Niet als idee. Niet als ervaring.

Soms is er inzicht. Soms verwarring. Soms stilte, soms beweging. Soms het gevoel dat je er helemaal bent, en soms ook weer verdwaald. Maar al die ervaringen komen en gaan. Ze verschijnen in jou, maar ze zijn niet wat jij bent. Je hoeft ze niet vast te houden. Je hoeft ze niet te verbeteren. Zelfs het meest heldere moment gaat weer voorbij. En toch is er iets wat blijft. Niet als idee. Niet als staat. Maar als die stille, open aanwezigheid waarin alles verschijnt. Wat jij be

Er is geen moment. Geen begin en geen eind. En toch kan er soms iets verschuiven. Alsof liefde niet langer wordt tegengehouden maar vrijuit begint te stromen, precies zoals ze altijd al wilde. Er is geen strijd meer en niets hoeft bewezen te worden. Alleen stilte. En vanuit die stilte ontstaat beweging. Niet van jou. Maar van liefde zelf, die zich niet langer laat tegenhouden. Je hoeft niets te doen. Alleen beschikbaar te zijn. Zodra er niets meer wordt tegengehouden begint h

Elk moment verschijnt in de ruimte van wat ik werkelijk ben. Niet als iets wat aankomt. Niet als iets wat vertrekt. Alleen dit. Voortdurend dit. En in dit verschijnen is niets te bereiken. Niets wat ontbreekt. Het leven kent zichzelf in elk moment dat zich ontvouwt. Juist vanuit die volledigheid wil liefde zich tonen. Zich verankeren in het lichaam. Zich uitdrukken in het leven. Zoals een bloem niet anders kan dan open gaan in het licht. Alles voltrekt zich vanzelf. De expans

Ik loop door de oceaan. Met elke stap zakt iets dieper in stilte. De leegte opent zich als een allesomvattende liefde. Zacht. Grenzeloos. Maar in diezelfde openheid voel ik ook de pijn van de wereld. Rauw en dichtbij. Als golven die door mij heen spoelen. De pijn van liefde die ingeperkt wordt. Van harten die gesloten blijven. De oceaan draagt alles. Zonder voorkeur. Ook mij. Zelfs wanneer ik val. Zelfs wanneer de stroming me meeneemt. In die beweging ontmoet ik de pijn. Niet

Er zijn momenten waarop het leven aanvoelt als een open zee. Grenzeloos, stromend, moeiteloos. Een gevoel van ruimte waarin alles mag zijn zoals het is. Geen twee, geen scheiding. Alleen openheid. En dan lijkt alles zich weer samen te trekken. Gedachten worden luider. Het lichaam verkrampt rond een gevoel. Er ontstaat een beweging die probeert te begrijpen, te controleren of ergens aan te ontsnappen. Alsof er ineens weer een ik is dat iets moet oplossen. Veel mensen ervaren d

Veel mensen beginnen hun spirituele zoektocht met het verlangen om vrij te worden van iets. Vrij van angst, zelfkritiek, onzekerheid of het gevoel tekort te schieten. In het begin lijkt dat vanzelfsprekend. Wie wil er nu niet minder lijden? Maar ergens onderweg kan er een andere vraag ontstaan. Zoeken we werkelijk vrijheid, of proberen we vooral een betere versie van onszelf te worden? Het verlangen om verlost te worden zit diep in ons. We willen minder pijn voelen, minder tw