In de golven

Ik loop door de oceaan.

Met elke stap zakt iets dieper in stilte.

De leegte opent zich als een allesomvattende liefde.

Zacht. Grenzeloos.

Maar in diezelfde openheid voel ik ook de pijn van de wereld.

Rauw en dichtbij.

Als golven die door mij heen spoelen.

De pijn van liefde die ingeperkt wordt.

Van harten die gesloten blijven.

De oceaan draagt alles.

Zonder voorkeur.

Ook mij.

Zelfs wanneer ik val.

Zelfs wanneer de stroming me meeneemt.

In die beweging ontmoet ik de pijn.

Niet als iets buiten mij.

Niet als iets om op te lossen.

Maar als iets wat beweegt, ademt, leeft.

Ik weet niet hoe ik ermee moet zijn.

Misschien hoeft dat ook niet.

Misschien mag ik alleen voelen.

Zonder houvast.

Zonder antwoord.

En ergens in dat niet-weten verschuift er iets.

Ik ben niet degene die vecht tegen de golven.

Niet degene die dreigt te verdrinken.

Ik ben ook het water.

Dezelfde oceaan die alles draagt.

Ook dit.

En zo blijf ik even staan.

Hier.

In de golven.