Wanneer een oude overtuiging ons leven kleurt

Soms zit de diepste pijn niet in wat er nu gebeurt, maar in wat we onbewust over onszelf zijn gaan geloven.

Er waren periodes in mijn leven waarin ik telkens opnieuw in situaties terechtkwam waarin ik me niet welkom voelde. Waarin ik dacht:

“Ze willen me er niet bij.”

“Ze vinden me raar.”

Of simpelweg:

“Er is iets mis met mij.”

Het waren zelden grote gebeurtenissen. Vaak kleine momenten. Een gesprek waarin ik niet echt werd betrokken. Een blik. Iets dat niet werd teruggezegd. Niet uitgenodigd worden.

En telkens weer diezelfde pijn.

Alsof ik er beter niet kon zijn.

Alsof mijn aanwezigheid anderen tot last was.

Alsof ik eigenlijk te veel was.

Hoe meer van die momenten zich opstapelden, hoe sterker het verhaal werd dat ik over mezelf was gaan geloven. Het begon mijn blik te kleuren. Mijn gedrag aan te sturen. Mijn gevoel over mezelf te vormen.

Lange tijd dacht ik dat het aan de situaties lag. Dat het simpelweg zo was dat mensen mij niet echt wilden. Dat ik niet helemaal paste. Dat het leven me liet zien: je hoort er niet bij.

Totdat ik begon te ontdekken dat er iets anders meespeelde. Dat het niet zozeer de situatie was die pijn deed, maar de overtuiging die in mij geraakt werd.

De Choose Again methode heeft mij geholpen om daar eerlijk naar te kijken. Om niet alleen naar de buitenwereld te blijven wijzen, maar te onderzoeken wat er van binnen werd aangeraakt.

Alsof het leven steeds weer zacht, en soms minder zacht, op een oude blauwe plek drukte.

Maar die plek die zat er al. Langzaam begon ik te zien: deze pijn is niet van nu. Deze overtuiging draag ik al veel langer met me mee.

Ik zag mezelf weer als dat kleine meisje op de basisschool. Gepest. Genegeerd. Het gevoel anders te zijn. En ook thuis, waar ik soms dacht dat mijn ouders ongelukkig waren door mij. Ergens in al die ervaringen is een conclusie ontstaan:

Het ligt aan mij.

Ik ben een last.

Ik ben te veel.

En zo werkt het vaak. Wanneer een overtuiging eenmaal als waarheid is aangenomen, begint ons hele systeem bewijs te verzamelen. Onze blik wordt gekleurd. Ons gedrag past zich aan. En voor we het doorhebben leven we vanuit een vergissing.

Pas toen ik werkelijk begon te onderzoeken, met zachtheid, eerlijkheid en de bereidheid om te voelen wat eronder lag, begon er iets te verschuiven.

Het was pijnlijk om die oude gevoelens toe te laten. Om te rouwen om wat ik zo lang over mezelf had geloofd. Maar in dat voelen gebeurde ook iets anders. De overtuiging begon haar vanzelfsprekendheid te verliezen.

Wat langzaam zichtbaar werd, was dat die stem van zelfafwijzing niet de waarheid was. Dat het een gedachte was, een verhaal dat ooit was ontstaan en daarna steeds opnieuw werd bevestigd.

En onder dat verhaal bleek iets te liggen dat nooit geraakt was.

Een stille aanwezigheid.

Een open gewaarzijn waarin alles verschijnt. Gedachten. Gevoelens. Overtuigingen. Zelfs het idee dat er iets mis met mij zou zijn. In dat zien begon het verhaal zijn grip te verliezen. Niet omdat ik mezelf had overtuigd dat het niet waar was. Maar omdat zichtbaar werd dat er nooit werkelijk een “ik” te vinden was dat een last kon zijn.

Wat overbleef was iets veel eenvoudigers.

Ruimte.

Aanwezigheid.

En een zachte liefde die niets hoeft uit te sluiten.