Een plek voor non-dualiteit, menselijkheid
en belichaamd leven

Toen ik me voor het eerst begon te verdiepen in spiritualiteit voelde dat als een enorme opening. Het gaf woorden aan iets wat ik ergens al wist: dat er meer is dan het verhaal dat we over onszelf vertellen. Dat gedachten niet zijn wie we zijn. Dat bewustzijn ruimer is dan de patronen waarin we soms vastlopen. Zelfonderzoek voelde als een bevrijding. Het hielp me om te zien waar ik nog vasthield aan overtuigingen over mezelf die allang niet meer klopten. Het bracht ruimte op

Soms deel ik iets dat vanzelf opkomt. Een gevoel, een inzicht, een beweging van binnenuit. Niet om iets te bewijzen, maar omdat het waar voelt om het uit te spreken. En dan gebeurt er iets subtiels. De ander reageert met woorden als: misschien is dit van de mind. Of: dit is van het ego. Of: het komt uit oude pijn. Soms wordt er gesproken over een bepaalde trilling die meekomt. Of er verschijnt een vraag: is het wel echt oprecht, is het wel zuiver. En het hoeft niet eens spiri

Er was een tijd dat ik werkelijk geloofde dat ik dit ik was. Dat mijn gedachten de waarheid spraken, dat mijn gevoelens mij definieerden en dat mijn lichaam en mijn geschiedenis bepaalden wie ik was. Er was geen ruimte, geen openheid. Alleen maar het gevoel: ik schiet tekort. Ik ben niet goed genoeg. Er is iets mis met mij. Ik ben een last. Ik moet iets worden, iets oplossen, iets goedmaken. Het voelde niet als een overtuiging maar als realiteit. Als iets waar niet aan te ont

Ik heb jarenlang aan mezelf gewerkt. Echt gewerkt. Overtuigingen onderzocht, patronen doorzien, laag na laag blootgelegd. En het hielp. Echt waar. Maar ergens begon er ook iets te schuren. Want hoe meer ik onderzocht, hoe meer er te onderzoeken leek. Voor elke overtuiging die ik doorzag dook er een nieuwe op. Voor elk patroon dat zachter werd verscheen er weer een ander. Soms voelde het alsof ik een stapel aan het opruimen was die zichzelf bleef aanvullen terwijl ik bezig was

Er zijn van die momenten waarop het hart wijd openstaat. Zonder moeite. Er is verbinding, vertrouwen, een diepe ontspanning in het moment. Ik zie de liefde in de ander en voel hoe moeiteloos samenzijn kan zijn. Alsof ik even kan rusten in wat er is, zonder iets vast te hoeven houden. En dan, soms onverwacht, wordt er iets getriggerd. Een lichte alertheid. Een spanning in de borst. Een fluistering: weet je zeker dat dit klopt? Wat als het toch anders blijkt te zijn? Ik wil zo

Misschien herken je het. Er zijn momenten waarop je diep voelt dat je thuiskomt bij jezelf. Een rust die niets nodig heeft, een openheid waarin alles vanzelf gedragen wordt. Maar er zijn ook die andere momenten. Je hoofd raast, je hart bonst, gevoelens overspoelen je of je belandt in een situatie die schuurt en pijn doet. Het kan dan lijken alsof je verwijderd raakt van jezelf, alsof je eerst voorbij de ruis moet om weer terug te keren naar stilte. Maar wat als die ruis zelf

Wanneer mijn moeder zegt dat ze zich zorgen maakt over mijn kinderen, lijkt het op het eerste gezicht iets liefs. Zorgzaamheid. Liefde. Maar ergens wringt het. Iets schuurt diep vanbinnen. Want wat ik werkelijk hoor is niet: ik hou van ze. Wat ik hoor is: je doet het niet goed. Wat daaronder ligt is niet alleen irritatie of verzet, maar iets veel diepers. Een oud en doordringend gevoel van schuld. Alsof alle problemen die mijn kinderen ervaren uiteindelijk mijn verantwoordeli

We zien emoties vaak als obstakels. Angst moet worden overwonnen, verdriet verwerkt, schaamte verborgen, boosheid ingehouden. Zelfs binnen spiritualiteit sluipt dat idee soms mee: emoties worden gerelativeerd als "maar gevoelens of gedachten", of er wordt gezegd dat je er niet in mee hoeft te gaan. Het kan even lucht geven, maar vaak blijft er iets onrustig. Alsof er toch iets is wat nog niet werkelijk gevoeld mocht worden. Wat me steeds duidelijker wordt, is dat emoties ons

Er waren tijden dat ik dacht: als ik maar diep genoeg kijk, vind ik het wel. Het centrum. Het ware zelf. De kern van wie ik ben. Ik zocht in herinneringen, in emoties, in overtuigingen. In alles wat zich aandiende, soms subtiel, soms rauw. En soms leek het alsof ik iets vond. Een gevoel van richting. Van aanwezigheid. Van waarheid. Alsof ik dichterbij kwam. Maar telkens als ik echt stil werd, echt zakte, viel wat ik dacht te zijn weg. Toch voelde die leegte eerst niet stil of

En daarin ligt je vrijheid. Er is een moment waarop je beseft dat het niet werkt. Al het onderzoeken, al het loslaten, al het werken aan jezelf. Er blijft altijd iets. Een nieuwe laag, een nieuwe overtuiging, een nieuwe pijn die aandacht vraagt. En ergens groeit het vermoeden: misschien kom ik hier nooit van af. Dat vermoeden klopt. Niet omdat je tekortschiet. Maar omdat er niets is om van af te komen. Wat als al die ervaringen die je wilt loslaten, al die pijn die je wilt ov

Soms zit de diepste pijn niet in wat er nu gebeurt, maar in wat we onbewust over onszelf zijn gaan geloven. Er waren periodes in mijn leven waarin ik telkens opnieuw in situaties terechtkwam waarin ik me niet welkom voelde. Waarin ik dacht: “Ze willen me er niet bij.” “Ze vinden me raar.” Of simpelweg: “Er is iets mis met mij.” Het waren zelden grote gebeurtenissen. Vaak kleine momenten. Een gesprek waarin ik niet echt werd betrokken. Een blik. Iets dat niet werd teruggezegd.

Er was een tijd waarin ik diep verlangde naar erkenning. Naar gezien worden. Begrepen worden. Ik zocht het in de ander, in hoe mensen naar me keken, hoe ze op me reageerden. Alsof mijn waarde pas werkelijk bestond wanneer iemand anders mij echt zag. Op subtiele manieren bepaalde die hunkering mijn keuzes. In gesprekken voelde ik de behoefte om begrepen te worden. In ontmoetingen hoopte ik dat de ander mij kon zien zoals ik mezelf van binnen ervaarde. En wanneer dat niet gebeu

Ik was al jaren op zoek naar wat er onder mijn patronen lag toen ik de methode Choose Again tegenkwam. En ik was meteen geraakt. Hier was een methode die niet probeerde je te fixen. Ze zei niet: doe dit en je voelt je beter. Ze nodigde uit om te kijken. Naar wat er werkelijk speelde. Naar de overtuiging onder de emotie. Naar het verhaal dat je zo lang met je meedraagt dat je het bent gaan verwarren met de werkelijkheid. Choose Again werkt met zes stappen. Je begint bij een tr