Liefde die zichzelf kent
- 4 apr 2025
- 1 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 16 mrt
Elk moment verschijnt
in de ruimte van wat ik werkelijk ben.
Niet als iets wat aankomt.
Niet als iets wat vertrekt.
Alleen dit.
Voortdurend dit.
En in dit verschijnen
is niets te bereiken.
Niets wat ontbreekt.
Het leven kent zichzelf
in elk moment dat zich ontvouwt.
Juist vanuit die volledigheid
wil liefde zich tonen.
Zich verankeren in het lichaam.
Zich uitdrukken in het leven.
Zoals een bloem niet anders kan
dan open gaan in het licht.
Alles voltrekt zich vanzelf.
De expansie en de kramp.
Beweging en stilstand.
Het herhalen, het vasthouden, het vergeten.
Liefde ontvangt het allemaal.
Moeiteloos.
Zoals adem
die komt en gaat.
Ze was hier altijd al.
Niet omdat iets is bereikt
maar omdat dit haar aard is.
Stromen.
Bloeien.
Zich ten volle leven.
Er is niets te doen.
Geen streven.
Geen doel.
Alleen dit stille thuiskomen
in het zijn dat niets uitsluit.
En zich juist daarin
laat kennen.
Opmerkingen