De dans van samentrekken en openen

Er zijn momenten waarop het leven aanvoelt als een open zee. Grenzeloos, stromend, moeiteloos. Een gevoel van ruimte waarin alles mag zijn zoals het is. Geen twee, geen scheiding. Alleen openheid.

En dan lijkt alles zich weer samen te trekken. Gedachten worden luider. Het lichaam verkrampt rond een gevoel. Er ontstaat een beweging die probeert te begrijpen, te controleren of ergens aan te ontsnappen. Alsof er ineens weer een ik is dat iets moet oplossen.

Veel mensen ervaren dat als een terugval. Alsof de openheid die even voelbaar was weer verdwenen is. En vaak ontstaat er dan een subtiele strijd: de poging om terug te keren naar expansie, naar rust, naar de ruimte die eerder zo helder leek.

Maar hoe meer er wordt geprobeerd ergens te blijven, hoe duidelijker het leven laat zien dat alles voortdurend beweegt.

Misschien is er geen erin en eruit. Misschien is er alleen een beweging, een dans van samentrekking en ontspanning. Van vorm en leegte. Van iets en niets.

Het ene moment lijkt ervaring zich te verdichten tot gedachten, gevoelens en een gevoel van ik. Het andere moment opent alles zich weer in ruimte. De beweging zelf is niet het probleem. Wat spanning brengt is het idee dat één van beide vastgehouden moet worden of juist moet verdwijnen.

Maar wat als beide bewegingen gewoon mogen bestaan?

Wat als contractie niet betekent dat er iets verloren is gegaan, maar dat ervaring opnieuw vorm aanneemt? Wat als openheid niet betekent dat je er eindelijk bent, maar dat er wordt gerust in wat altijd al vrij was?

Wanneer dit wordt gezien kan er iets verzachten. Contractie hoeft niet weg. Openheid hoeft niet vastgehouden te worden. Alles mag zich ontvouwen zoals het komt.

Er is geen betere staat van zijn en geen eindpunt dat bereikt moet worden. Alleen deze voortdurende ademhaling van het leven zelf: samentrekken en openen, vorm aannemen en weer oplossen.

Vanuit wijsheid is er het besef van niets zijn. Vanuit liefde is er het besef van alles zijn.

En hiertussen ontvouwt zich het leven.

De dans verdwijnt niet. Maar de identificatie ermee kan oplossen. Wat overblijft is een steeds diepere rust in het spel van het leven zelf.