Wanneer liefde niet ontvangen lijkt te worden

Soms ontstaat er een moment waarop iets in mij uitgesproken wil worden. Geen plan, geen strategie. Gewoon een gevoel dat al een tijd in mij leeft en zich op een gegeven moment in woorden laat zien. Misschien zeg ik dat ik me soms alleen voel in het contact, of dat iets me heeft geraakt in hoe we net met elkaar spraken. Het is geen verwijt. Meer een poging om iets echts te delen.

Maar in plaats van dat de ander even stil wordt bij wat ik zeg, komt er een reactie. Er volgt een uitleg waarom het niet zo bedoeld was, of waarom ik het verkeerd begrijp. Soms verschuift het gesprek naar argumenten en wordt wat ik voel iets waarover gediscussieerd kan worden. En soms gebeurt er iets subtielers: een korte stilte, waarna het gesprek gewoon verdergaat alsof het moment alweer voorbij is.

In al die reacties zit voor mij hetzelfde gevoel: alsof wat uit mijn hart kwam nergens kan landen.

Terwijl de woorden doorgaan merk ik dat er iets in mij verandert. Een deel van mij wil zich terugtrekken. Een ander deel wil juist uitleggen dat wat ik voel echt is, alsof mijn ervaring eerst bewezen moet worden voordat ze mag bestaan.

Wat er dan geraakt wordt voelt vaak ouder dan het gesprek zelf. Het is die plek waar een mens hoopt dat zijn kwetsbare openheid even ontvangen wordt.

Wanneer dat niet gebeurt kan er een pijn opkomen die bijna kinderlijk voelt. Alsof er iets in mij fluistert: zie je wel, zelfs dit is niet welkom.

Daarna verschijnt soms twijfel. Was het wel zo oprecht wat ik zei? Kwam het echt uit mijn hart, of zat er toch een verlangen in om gezien te worden? En soms verschuift die twijfel nog verder en raakt ze aan de relatie zelf. Klopt deze relatie eigenlijk wel? Is er hier werkelijk ruimte voor ontmoeting?

Tegelijk weet ik dat ook die vragen niet altijd betrouwbaar voelen. Trek ik me terug omdat er werkelijk iets niet klopt, of omdat ik bang ben opnieuw geraakt te worden?

Ik weet het soms niet.

En misschien hoeft dat ook niet meteen duidelijk te zijn. Het gevoel dat geraakt wordt verdient eerst ruimte, nog voordat er een antwoord hoeft te komen. Soms is het genoeg om er eerlijk bij te blijven zonder meteen te beslissen wat het betekent.

Wanneer ik iets langer bij zo’n moment blijf, wordt er vaak nog iets anders zichtbaar. Wat aan de buitenkant verschijnt als uitleg, discussie of afstand is zelden alleen een reactie op mijn woorden. Vaak raakt wat ik deel ook iets aan bij de ander, een plek die misschien net zo kwetsbaar is.

Dan blijken er geen twee tegenstanders tegenover elkaar te staan, maar twee mensen die allebei iets proberen te beschermen. Twee kwetsbaarheden die elkaar raken.

En in dat zien verschuift er soms iets.

De beweging om iets echts te delen kwam al voort uit liefde. Zelfs de pijn die verschijnt wanneer het niet ontvangen lijkt te worden komt uit dezelfde bron: liefde die zich even niet ontmoet voelt.

Wat gedeeld werd was nooit mijn bezit. Het was een beweging van het leven zelf die zich even door dit menselijk hart uitdrukte.

Soms wordt die beweging ontvangen. Soms niet. Maar de bron waaruit ze verschijnt blijft onaangetast.

Zelfs het gevoel van niet ontvangen worden blijkt uiteindelijk niet buiten de liefde te staan. Het is een moment waarin liefde zichzelf even niet herkent, maar nog steeds precies dat blijft.

Misschien is dat een van de stille uitnodigingen van dit leven: te ontdekken dat zelfs wanneer liefde niet ontvangen lijkt te worden, ze nooit werkelijk verloren gaat.

Ze blijft bewegen.

Ook hier.