Wat is non-dualiteit?

Non-dualiteit is geen filosofie. Het is geen spirituele stroming en ook geen techniek om je beter te voelen. Het is iets veel eenvoudiger en tegelijk veel dieper dan dat.

Het wijst naar een herkenning: dat het gevoel van een afgescheiden ik, van alleen te zijn, misschien nooit de hele waarheid was.

Meestal leven we vanuit de overtuiging dat er een ik is dat tegenover een wereld staat. Een binnen en een buiten. Een zelf dat ervaringen heeft. Een denker die denkt. Een voeler die voelt. Het lijkt zo vanzelfsprekend dat we er zelden bij stilstaan.

Maar wanneer je werkelijk stil wordt en kijkt naar wie of wat er eigenlijk kijkt, gebeurt er iets merkwaardigs. De kijker blijkt moeilijk te vinden. Er zijn gedachten, maar geen duidelijke eigenaar van die gedachten. Er zijn gevoelens, maar niemand die ze vasthoudt. Er is ervaring, maar geen afgescheiden centrum van waaruit die ervaring plaatsvindt.

Wat er wel is, is openheid. Ruimte. Een stille aanwezigheid waarin alles verschijnt en die zelf ongrijpbaar is.

Dat is waar non-dualiteit naar wijst. Niet naar iets wat bereikt moet worden of begrepen moet worden, maar naar wat altijd al aanwezig is. Dichterbij dan je eigen ademhaling. Vertrouwder dan welke gedachte dan ook.

En het bijzondere is dit: wanneer dit wordt herkend verdwijnt het menselijke niet. Pijn verdwijnt niet. Twijfel verdwijnt niet. Liefde verdwijnt niet. Maar ze verschijnen binnen iets wat ruim genoeg is om alles te dragen. Zoals wolken verschijnen in een hemel die zelf onaangeraakt blijft.

Je bent niet een golf die zich afgescheiden waant van de oceaan. Je bent de oceaan die zichzelf ervaart als golf.

En ergens weet je dat al. Niet als idee, maar als een stille herkenning die misschien al lang in je aanwezig is.

Misschien is dit lezen al een begin van dat zien.